Mapa gramatyki

Cała gramatyka A1–B2 na jednej stronie

Tyle gramatyki obejmują poziomy A1, A2, B1 i B2 według europejskiego opisu kompetencji językowych. Nic więcej nie jest na tym etapie potrzebne — i nic mniej nie wystarczy. Po B2 nie zostaje już reguła do „przerobienia": zostaje styl, idiomatyka i wprawa.

Norweski jest dla Polaka łatwiejszy, niż się wydaje: nie ma przypadków, a czasownik ma jedną formę dla wszystkich osób (jeg er, du er, vi er). Trudność leży w czterech miejscach, których polszczyzna nie zna: rodzajnik en / ei / et, podwójna określoność (den store bilen), szyk V2 — czasownik zawsze na drugim miejscu — i ton, który potrafi rozróżnić dwa słowa pisane tak samo. Te cztery działy dostają tu najwięcej miejsca, bo to na nich wykłada się dziewięciu na dziesięciu Polaków.

Zakres materiału — poziom A1

Zakres materiału — poziom A2

Zakres materiału — poziom B1

Zakres materiału — poziom B2

Na B2 nie przybywa wiele nowych reguł — przybywa precyzji. Dlatego ta część mapy jest poukładana nie według części mowy, tylko według tego, co się nimi robi: skraca zdania, stopniuje pewność, buduje tekst i dobiera rejestr.

Tabele powtórkowe: rzeczownik

⚠ Tu wykłada się większość Polaków

Rodzaju norweskiego rzeczownika nie da się wywnioskować z jego formy — trzeba go zapamiętać razem ze słowem, dlatego w tym kursie każde hasło ma podany rodzajnik. Jedyny pewny wyjątek: końcówki -het, -ing, -ning i -else to zawsze en, a złożenie bierze rodzaj z ostatniego członu (et språk → et klarspråk). Lekcje 4 i 58.

Cztery formy każdego rzeczownika

Rodzajjedenten jedenwielete wiele
en (męski)en bilbilen bilerbilene
ei (żeński)ei bokboka bøkerbøkene
et (nijaki)et hushuset hushusene

Dwie rzeczy, które zaskakują: rodzajnik określony dokleja się na końcu słowa (bil → bilen), a rzeczowniki nijakie jednosylabowe nie mają końcówki w liczbie mnogiej (et hus → tre hus). Rodzaj żeński jest dobrowolny — ei bok i en bok są oba poprawne, ale boka brzmi naturalniej niż boken. Lekcje 8 i 40.

Podwójna określoność — czego polski nie ma w ogóle

Co mówiszPo norweskuUwaga
duży samochóden stor bilforma nieokreślona: sam przymiotnik
ten duży samochódden store bilen określoność zaznaczona trzy razy
to stare miastodet gamle husetprzy rodzaju nijakim: det
te nowe butyde nye skoeneliczba mnoga: de

Zasada w jednym zdaniu: den/det/de + przymiotnik na -e + rzeczownik w formie określonej. Lekcja 12.

Tabele powtórkowe: czasownik

Dobra wiadomość: czasownik nie odmienia się przez osoby. Jedna forma obsługuje ja, ty, on, my, wy i oni — cała trudność jest w czasach, nie w końcówkach.

CzasBudowaKiedyPrzykład
presensbezokolicznik + -r teraz, zwykle, planJeg jobber i Oslo.
preteritum-et / -te / -de / -dde albo forma mocna skończone, z podanym kiedyJeg jobbet der i fjor.
presens perfektumhar + imiesłów doświadczenie i skutek, bez „kiedy"Jeg har jobbet her i to år.
pluskvamperfektumhadde + imiesłów wcześniej niż inna przeszłośćDa jeg kom, hadde de spist.
futurumskal / kommer til å / presens zamiar, przewidywanie, rozkład jazdyJeg skal reise i juli.

Cztery grupy czasowników słabych

GrupaPreteritumPrzykładImiesłów
1-etå snakke → snakkethar snakket
2-teå spise → spistehar spist
3-deå prøve → prøvdehar prøvd
4-ddeå bo → boddehar bodd

Czasowniki mocne zmieniają samogłoskę i trzeba je znać z pamięci: drikke → drakk → drukket, skrive → skrev → skrevet, gå → gikk → gått. Lekcje 17 i 18.

Modalne — i pułapka, która kosztuje najwięcej

ModalnyZnaczyUwaga
kanmogę, umiempo modalnym nie ma å: Jeg må gå, nie må å gå
måmuszę
skalmam coś zrobić, zamierzam
vilchcę (nie: „będę")
børpowinienem
⚠ må ikke to ZAKAZ, nie „nie muszę"

Du må ikke røyke her znaczy nie wolno ci tu palić. „Nie musisz" to du trenger ikke å… albo du slipper å…. Lekcja 22.

Tabele powtórkowe: szyk zdania

⚠ Zasada V2 — najważniejsza reguła norweskiej składni

W zdaniu oznajmującym czasownik stoi na drugim miejscu, zawsze. Jeśli zdanie zaczyna się od czegoś innego niż podmiot, podmiot przeskakuje za czasownik. Polski szyk jest swobodny — norweski nie jest. Lekcje 5 i 24.

1. miejsce2. — czasownikreszta
Jegdrikkerkaffe om morgenen.
Om morgenendrikkerjeg kaffe.
I gårkjøptejeg ei bok.
Derforkomjeg ikke.

Gdzie stoi ikke

Rodzaj zdaniaPozycja ikkePrzykład
głównepo czasownikuJeg kommer ikke i dag.
podrzędne (at, fordi, hvis, når, som)przed czasownikiem Jeg vet at han ikke kommer.
pytaniepo podmiocieKommer du ikke?

To samo dotyczy aldri, alltid, ofte, kanskje. Zdanie podrzędne poznaje się po łączniku — i to on, a nie sens, decyduje o szyku. Lekcja 25.

Trzy typy łączników, trzy różne szyki

TypPrzykładyCo robi z szykiem
współrzędnyog, men, eller, for, sånic nie zmienia
podrzędnyat, fordi, hvis, når, selv om, som szyk podrzędny — ikke przed czasownikiem
przysłówek łączącyderfor, likevel, dessuten, dermed stoi na 1. miejscu → inwersja

Tabele powtórkowe: strona bierna i przyimki

-sblier
opisujeregułę, stan trwałyzdarzenierezultat, stan teraz
przykładBilletter selges her.Huset ble bygd i 1954. Butikken er stengt.

Test w jednym pytaniu: „jak to działa?" → -s; „co się stało?" → bli; „jak jest teraz?" → er. Lekcje 33 i 34.

Przyimki czasu — najkrótsza ściąga

PytaniePrzyimekPrzykład
jak długo trwało?iJeg bodde der i tre år.
ile zajęło?påJeg leste boka på to dager.
za ile nastąpi?omVi møtes om en time.
przeczenie + okrespåJeg har ikke sett henne på to år.
termin ostatecznyinnenSend det innen fredag.

Lekcja 38. Przyimki miejsca: ruch — til, hjem, hit; położenie — i, hjemme, her (lekcja 39).

Wymowa — czego nie widać w pisowni

Norweska pisownia jest bliższa wymowie niż angielska, ale kilka rzeczy trzeba wiedzieć, bo zapisu w ogóle nie widać. Dlatego każde hasło w kursie ma transkrypcję i nagranie.

ZapisCzyta sięPrzykład
kj-, ki-, ky-miękkie „ś"kjøkken [ˈçøkən], kino [ˈçiːnu]
skj-, sj-, sk- przed i/y„sz"skjorte [ˈʃʊʈə], sju [ʃʉː]
rs„sz"norsk [nɔʂk]
hv-„w" — h niemehva [vɑː], hvor [vuːr]
gj-, hj-„j"gjøre [ˈjøːrə], hjem [jem]
-d, -g, -v na końcuczęsto niemegod [ɡuː], tolv [tɔl], jeg [jæi]
ozwykle „u"bok [buːk], stor [stuːr]
å„o"år [oːr], gå [ɡoː]

Długość samogłoski zmienia słowo: tak (dach) kontra takk (dziękuję). Zasada zapisu jest prosta — dwie spółgłoski po samogłosce znaczą, że samogłoska jest krótka. Do tego dochodzi ton: bønder (rolnicy) i bønner (fasola) różni wyłącznie melodia. Lekcja 49.

Ta strona pokazuje zakres materiału. Ćwiczenia, dialogi i nagrania do każdego z tych działów są w lekcjach — odsyłacze przy każdym punkcie prowadzą prosto do właściwej.